Γραφικές (μας) παραστάσεις

Μου μιλούσες ασταμάτητα
Τελεια, κομμα ή έστω μια άνω τελεία
δεν έβαλες πουθενά
Δεν άκουσα λέξη
Ούτε νόημα μπόρεσα να βγάλω
Επέμενες
Μιλούσες
Ελεγες





Κουράστηκα να σε ακούω
Φεύγω
Δεν έχει νόημα

Δεν έχω να πω τίποτα
με κάποιον που δεν με κοιτάει στα μάτια
Δεν έχω να ακούσω τίποτα
απο κάποιον που δεν άκουσε ποτέ του

Υπάρχουν πολλοι κόσμοι
Ο δικός μου
Ο δικός σου
ο δικός μας.
Μόνο που η δικη μου γραφική παράσταση
δεν τέμνει, ούτε καν εφάπτεται
με την δική σου.
Μπορώ να μας παραστήσω στον ίδιο γράφημα,
αλλά δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο.
Ακόμη και τα όρια μας δοκίμασα σε όλα τα σημεία,
εμένα τείνανε στο άπειρο και 'σένα στο μηδέν.

Πέρασε καιρός

Ακόμη εδώ είσαι (?)

ΦΑΝΗ Π.

Από το 0 .. εώς το 0

zero.JPG

0 = 0 =>
0 = 0 + 1 - 1 =>
0 = 0 + 1 - 1 + 1 - 1 =>
0 = 0 + 2 - 2
2 = 2

ομοια 3=3, 4=4, 5=5 ,....


Από το μηδέν
μπορείς να  πλησιάσεις το άπειρο
πολύ πρακτικά και απλά.


...

...
...
2 = 2 =>
1 + 1 = 1 + 1 =>
1 + 1 - 1 = 1 + 1 - 1 =>
1 = 1 =>
1 + 0 = 1 + 0 =>
1 - 1 + 0 = 1 - 1 + 0 =>
0 = 0

Να και Πόσο απλά και πρακτικά
μπορείς να φτάσεις
παλι στο μηδέν.



Υ.Γ.: οι παραπάνω συνεπάγωγες που έκανα ισχύουν αν και μονο αν βρισκόμαστε κατά βαση στον κόσμο των πραγματικών αριθμών,
      και εκεί εχω ορίσει το μηδεν ως ουδέτερο στοιχειο προσθεσης, καθως  και τις ιδιότητες πραξεων.

ΦΑΝΗ Π.

Άτιτλο 4ο.

Ένα χαρτί
είναι τόσο
σημαντικο και
τόσο ασήμαντο
ακριβώς την
ίδια στιγμή.

Τώρα έχω μπροστά
μου αυτό το χαρτί.
Μπορώ να κάτσω
να γράψω όλες
μου τις σκέψεις,
αυτό το χαρτί
θα αντιπροσωπεύει
εμένα.
Θα έχει μια αξία.
Έτσι θέλω να πιστεύω
τουλάχιστον.
Ή μπορώ πολύ
απλά να το πετάξω
στα σκουπίδια, που
είναι ακριβώς δίπλα μου.

Επιλέγω το πρώτο.
Εφόσον δεν έχω
να κάνω κάτι
καλύτερο και
ο κάδος είναι γεμάτος.

 

254404_153271088076902_100001820343707_329611_5943415_n.jpg


Σήμερα ξύπνησα πρωί .Νωρίς .Πάλι δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καλά.
Αυτοί οι εφιάλτες .Αλλά τώρα ξύπνησα, οπότε όλα καλά.
Δεν φοβάμαι .Ξέρω πως απλά κοιμάμαι .Υπάρχουν πολλά άλλα που
με απασχολούν όταν είμαι ξύπνια .Οπότε το προσπερνάω.
Έτσι κι αλλιώς "δεν έβλεπα" όνειρα εδώ και καιρό.
Τουλαχιστον τώρα έχω κάτι να θυμάμαι, τις ώρες που
πέρασαν και κοιμόμουν .Το προτιμάω .
Είναι που αυτές τις μέρες δεν θέλω να αντικρύζω ψυχρά, άδεια ή
θλιμμένα βλέμματα και αποφεύγω να βγαίνω έξω .
Είναι δύσκολο να περιγράψεις
την μέρα σου όταν είσαι μέσα στο σπίτι , στον καναπέ ή
στο κρεβάτι και βλέπεις ταινίες .Το μόνο που μπορώ να σου περιγράψω
απο την μέρα μου είναι μια περίληψη των ταινιών και κριτικές πάνω
σε αυτές .Αλλά ακούγεται βαρετό .Και είναι. Οπότε που καταλήξαμε;
Πουθενά .Και ακριβώς εδώ ήθελα να καταλήξω .Πουθενά .
Απ' όπου και να το "πιάσω" καταλήγω στο ίδιο αποτέλεσμα .Στο τίποτα .
Το ξέρω δεν βγάζει νόημα αυτό που λέω .Είναι δύσκολο να περιγράψεις
ακριβώς αυτό που νιώθεις .Οι λέξεις είναι πολλές αλλά και απόλυτες .
Δεν μ'αρέσει να είμαι απόλυτη .Γι'αυτό πάω γύρω γύρω .
Μπορεί καμμιά φορά να γίνομαι .Αλλά γι' αυτό τα γράφω, γιατί αυτό
το χαρτί είναι δικό μου, είναι οι σκέψεις μου και άμα θέλω το πετάω .
Προσπαθώ όμως να μην είμαι .Δεν μ'αρέσει να είμαι .Ποτέ δεν με βοήθησε .
Δεν μπορώ να βλέπω αυτούς που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και να
φτιάξουν καταστάσεις ενώ είναι απόλυτοι στο πως θα το κάνουν.
Απλά κάνε κάτι άλλο, δεν θα αλλάξεις εσύ τον κόσμο. Αστο φίλε .
Τέλοσπάντων .
Απλά αυτό το Πουθενά και αυτό το Τίποτα μου έχουν μπερδέψει το μυαλό
τελευταία .Δεν ξέρω τι να κάνω, που να παω , ώστε να μην είναι εκεί.
 
Είναι πάλι εδώ .
Ήταν εδώ πριν καν ξυπνήσω .




Υ.Γ. θα κρατήσω αυτό το χαρτί .Μόλις αλλάξουν οι σκέψεις μου, θα γράψω άλλο
θα πετάξω αυτό . Δεν θα έχει καμμιά αξία .


ΦΑΝΗ Π.

Άτιτλο 3ο

silent_escape_by_reality_must_die.jpgReality_1440x900_by_pyxelated.jpg

Μια βόλτα φτάνει.
Έτσι κι αλλιώς δεν σε
παίρνει να πας δύο.
Μέχρι το περίπτερο
να πάρεις μια πορτοκαλάδα,
έτσι για το καλό.
Στο τσακίρ κέφι
παίρνεις και μια σοκολάτα.
Ε, ναι.
Με τόσα λεφτά στην τσέπη
και με τόση διάθεση
που να πας?
Σπίτι θα κάτσεις.
Άντε άμα έχεις
μπαλκόνι
μπορείς να πας μέχρι
εκεί, τυχεράκια.

Άντε να μεγαλώσεις
να πας σχολείο.
Να πάρεις τα βιβλία
σου και να αρχίσεις
να μαθαίνεις.
Μα ναι, ξέχασα.
Ποια βιβλία?
Αυτά είναι για
παλιούς.
Δεν είναι πλέον
πρέπον να έχεις βιβλία.
Δεν χρειάζεται, άλλωστε.
Φωτοτυπίες.
Και πρόσεχε μην τις
χάσεις, δεν έχει άλλες.
Σκέψου σε πόσα παιδάκια
έχει το κράτος να
μοιράσει φυλλάδια.
Ε, μην αφήσουμε κάνένα
παραπονεμένο.

Άντε βρε,
φοιτητής τώρα.
Πςςς.
Σου λέω ζωάρα.
Άντε να πάρεις
το πτυχίο σου
και να πας σε
άλλη παραλία.
Ε ναι.
Από παραλία
σε παραλία
θα σε πηγαίνουν.
Και το πτυχίο
κράτα το στην τσέπη.
Μπορεί κάποια στιγμή
να σου χρησημέψει.
Γιατί τώρα γκαρσόν
με πτυχίο,
μέγαλο προνόμιο,
αύξηση στο λεπτό.


Άντε, αφού
σου έχουν φάει όλη
την ζωή τα χρέη.
Κάποια στιμγή,
κάπως, την βρίσκεις
την λύση.
Ξέρεις, 12ωρα δουλειά,
το κεφάλι κάτω,
μετά σπίτι
και ύπνο.
Μάζεψες λεφτά,
μπράβο.
Πλήρωνεις ενοίκια,
φόρους από 'δω και απο κει.
Ναι.
Τώρα μπορείς
να πας και για έναν καφέ.
Άντε βρε.
Μην είσαι χαιβάνι όμως.
Παίξτο κινέζος.
Ξέρεις θα σου βγει φθηνότερα.



Άντε τωρα που μεγάλωσες.
Και επιτέλους αυτή
η σύνταξη σου χτυπάει την πόρτα.
Μπορείς να πάρεις την
μαγκούρα σου
και να πας να κεράσεις
κανένα παξιμάδι
τους φίλους σου.

Ε, αυτούς που έχουν μείνει.


Μπράβο τα κατάφερες.
Επιτέλους
ζεις.


ΦΑΝΗ Π.

Άτιτλο 2ο.

prague7.jpgdrive-in-reality-theatre-peace-arch-crossing.jpg
Ήθελα να σώσω τον κόσμο.
Απέτυχα.
Χάθηκα μέσα στο πλήθος.
Και ξέχασα να

σωσω εμένα.


Ένιωσα περισσότερα απ' ότι
νόμιζα ότι μπορούσα να αντέξω.
Τελικά άντεξα.




Ξέρω τις αντοχές μου,
τις δυνατοτητές μου
και τις φοβίες μου.
Δεν γενήθηκα
και ήξερα.
Πέθανα και ταρακουνηθηκα.
Ξανά πέθανα
και ένιωσα το κενό.




Εγώ ορίζω
εμένα.
Ξανά
και ξανά.
Ώσπου να με χάσω.
Και μετά
να με ξανά ορίσω.
Όχι απο την αρχή.
Την αρχή την ξέρω.
Απλά διαγράφω
και προσθέτω.
Ανάλογα.




Δεν είναι ο κόσμος
μου αυτός.
Δεν γεννήθηκα εδώ.
Με εξορίσαν.
Και με πετάξαν
στο χάος.
Τώρα είμαι εδώ.
Με σας.
Και δεν θέλω να
σας αντικρύσω.
Θέλω να σωσω
ότι αληθινό μου
εχει απομείνει.



Θέλω να χτίσω
τον παράδεισο.
Μου λέγανε
ότι υπάρχει .
Ότι είναι κάπου μακρυά.
Όσο μεγαλώνω
συνηδητοποιώ ότι
όλοι μιλάνε γι' αυτόν,
αλλά κανείς δεν θέλει να πάει.
Εγώ όμως ήθελα.
Από περιέργεια πιο πολύ.
Τι είχα να χάσω άλλωστε.
Αλλα δεν υπήρχε πουθενά.
Ρώτησα παντού.
Πήγα παντού.
Πέθανα και δεν ήταν εκεί.





Ξέρω ότι
η Κόλαση υπάρχει.
Όλοι το ξέρετε.
Γι'αυτό και κανείς
δεν μιλάει γι'αυτήν.

ΦΑΝΗ Π.

Ανυπαρξία

sea-mist.jpgsea-sun.jpg

beach_and_sea_12.jpgsea-lovers.jpg
Ήπια μια γουλιά
αλμύρα.
Γέμισα σκέψεις

Άφησα ένα δάκρυ
να πνιγεί
Και μετά κι άλλο
Κι άλλο..
..

Πόσα δάκρυα κρύβεις
μέσα σου, θάλασσα..
Δεν είμαι μόνη μου.

Το ξέρω
Το βλέπω
στην απεραντοσύνη σου.


Δεν νιώθω κρύο
Ο αέρας μου
υπενθυμίζει ότι έχω
βάρος
Ότι υπάρχω, είμαι εδώ.
Κι εσύ ,θάλασσα,
μου θυμίζεις
ό,τι αγαπώ
Η γαλήνια και ατέλειωτη
φορεσιά σου
κρύβει τόσα πολλά
Τόσα.. που
μου αδειάζουν το μυαλό
Πάλι ξέχασα
τον λόγο που είμαι εδώ.

Φεύγω.

Δεν σου λέω αντίο
Δεν μπορώ να σου πω αντίο
Το ξέρεις
Το ξέρω
 
Σε χρειάζομαι, θάλασσα.

ΦΑΝΗ Π.