

Μια βόλτα φτάνει.
Έτσι κι αλλιώς δεν σε
παίρνει να πας δύο.
Μέχρι το περίπτερο
να πάρεις μια πορτοκαλάδα,
έτσι για το καλό.
Στο τσακίρ κέφι
παίρνεις και μια σοκολάτα.
Ε, ναι.
Με τόσα λεφτά στην τσέπη
και με τόση διάθεση
που να πας?
Σπίτι θα κάτσεις.
Άντε άμα έχεις
μπαλκόνι
μπορείς να πας μέχρι
εκεί, τυχεράκια.
Άντε να μεγαλώσεις
να πας σχολείο.
Να πάρεις τα βιβλία
σου και να αρχίσεις
να μαθαίνεις.
Μα ναι, ξέχασα.
Ποια βιβλία?
Αυτά είναι για
παλιούς.
Δεν είναι πλέον
πρέπον να έχεις βιβλία.
Δεν χρειάζεται, άλλωστε.
Φωτοτυπίες.
Και πρόσεχε μην τις
χάσεις, δεν έχει άλλες.
Σκέψου σε πόσα παιδάκια
έχει το κράτος να
μοιράσει φυλλάδια.
Ε, μην αφήσουμε κάνένα
παραπονεμένο.
Άντε βρε,
φοιτητής τώρα.
Πςςς.
Σου λέω ζωάρα.
Άντε να πάρεις
το πτυχίο σου
και να πας σε
άλλη παραλία.
Ε ναι.
Από παραλία
σε παραλία
θα σε πηγαίνουν.
Και το πτυχίο
κράτα το στην τσέπη.
Μπορεί κάποια στιγμή
να σου χρησημέψει.
Γιατί τώρα γκαρσόν
με πτυχίο,
μέγαλο προνόμιο,
αύξηση στο λεπτό.
Άντε, αφού
σου έχουν φάει όλη
την ζωή τα χρέη.
Κάποια στιμγή,
κάπως, την βρίσκεις
την λύση.
Ξέρεις, 12ωρα δουλειά,
το κεφάλι κάτω,
μετά σπίτι
και ύπνο.
Μάζεψες λεφτά,
μπράβο.
Πλήρωνεις ενοίκια,
φόρους από 'δω και απο κει.
Ναι.
Τώρα μπορείς
να πας και για έναν καφέ.
Άντε βρε.
Μην είσαι χαιβάνι όμως.
Παίξτο κινέζος.
Ξέρεις θα σου βγει φθηνότερα.
Άντε τωρα που μεγάλωσες.
Και επιτέλους αυτή
η σύνταξη σου χτυπάει την πόρτα.
Μπορείς να πάρεις την
μαγκούρα σου
και να πας να κεράσεις
κανένα παξιμάδι
τους φίλους σου.
Ε, αυτούς που έχουν μείνει.
Μπράβο τα κατάφερες.
Επιτέλους
ζεις.
ΦΑΝΗ Π.